Home Sweet Home...

Dag 32 en 33, 21/22 augustus 2017: THUIS!!!

Vandaag begonnen we rustig aan. We hadden immers een avondvlucht en niet heel veel plannen meer.

Eenmaal ingepakt zijn we vertrokken om te kijken of we bij Griffith Observatory konden komen. Een sterrenwacht waar je een prachtig uitzicht hebt over de stad. Op maandag gesloten, maar het uitzicht blijft. Helaas van deze plek ook mooi uitzicht op de Zonsverduistering, die deels in LA te zien is. Het was chaos op de weg. Dus zijn we omgedraaid. Ook was er geen eclips bril meer te krijgen, dus zelf konden we ook niks zien.

Dan op weg naar de Hollywood letters. Er helemaal bij mag niet meer. Maar vanaf Innsdale Drive heb je een mooie fotoplek.  Ook kwamen we daar een mevrouw tegen die ons haar eclips bril leende, zodat we toch hebben kunnen kijken.

Nog steeds tijd genoeg, reden we door Beverley Hills en Rodeo Drive. Hier wonen duidelijk de rijken der aarde.

Eigenlijk wilde we toen naar de luchthaven, maar dat was wel heel vroeg. Daarbij moest er ook geluncht worden. Ergens had ik gelezen dat Farmersmarket een leuke plek was. Een markthal met allerlei eettentjes en zitplekken in het midden. We nemen een Tuna en Pastramie sandwich. Best nog een leuk plekje, maar we zijn echt moe.
We lopen nog even door de aangrenzende Grove. Een winkelstraat, maar je waant he in Disney. Muziekjes, trammetje...

Dan vertrekken we naar de luchthaven. En eigenlijk verloopt alles vlekkeloos. Auto parkeren bij de car rental return, shuttle naar de vertrekterminal, koffers inchecken, door de douane, laatste dollars opmaken, wat eten en boarden.

De vlucht naar Zürich vertrekt op tijd en wederom verbazen we ons over de service. Tot 23.00 wordt af en aan gelopen met drankjes (zelf diverse alcoholische versnaperingen). Als diner kunnen we kiezen uit pasta en couscous. We nemen de pasta, die is oké...er zit ook een broodje, salade en toetje bij.

Om 23.00 stopt de service en wordt het licht gedempt. Mijn reisgezelschap slaapt wat en ik dien vooral als leunstoel voor de slapende meisjes. Na wat film, spelletjes en beetje doemelen is het 4.00. We krijgen een warme doek om ons op te frissen waarna we een ontbijtje krijgen.
Dan gaan we alweer landen. De 10 uur zijn best snel voorbij gegaan, ook al heb ik niet kunnen slapen. Helaas wordt de vermoeidheid, het landen en het yoghurtje als ontbijt, Mila teveel en moet ze tijdens de landing overgeven. Alles onder, maar gelukkig het meest op de bekleding van Swiss Air.

Mila voelt zich daarna ook echt niet lekker. In Zürich moeten we na wat kleine controles nog een uurtje wachten tot boarden. En dan is het ineens alweer avond. Lang leven de jetlag. 

Om 19.10 Nederlandse tijd landen we op Schiphol, waar we na een reis van 33 dagen een warm onthaal hebben.

We gaan na de nodige knuffels met de shuttle naar van der Valk hotel, waar onze auto staat. Dan op weg naar Nijmegen: HOME SWEET HOME!

Cruising California style...

Dag 31, 20 augustus 2017: Los Angeles

Niet zo best geslapen. Kleine bedjes waarbij de vering zo goed was, dat wanneer de een omdraaide, de ander het bed uit werd gelanceerd. Ach of verlangen we naar ons eigen bed.
We hebben allemaal een beetje een raar dubbel gevoel. Iedereen wil naar huis, maar niemand wil dat de reis stopt.

We blijven er niet in hangen en om 9.00 gaan we ontbijten. Best goed te doen. In ieder geval goede koffie en dan zijn Jacco en ik al blij!

Ik ga nog even naar de hotel eigenaar. Gisteren werden we gebeld op onze kamer door de portier. Of we zachter wilde doen, want gasten hadden geklaagd over geluidsoverlast. Een beetje overdonderd bood ik mijn excuses aan. Nu wilde ik toch wel even aangeven dat de kids al bijna sliepen en Jacco en ik een beetje tv keken. Van geluidsoverlast kon geen sprake zijn...

We gingen op weg naar Santa Monica. Eerst hebben we de boardwalk bekeken, waar tevens het eindpunt is voor de route 66. Isis heeft haar laatste vakantiecentjes uit aan een leuke strandtas. Ik probeer nog wat kadootjes voor thuis te scoren, maar dat lukt niet...(dus sorry als ik niets voor je mee neem, dan komt het op een andere manier goed).

Na de boardwalk gaan we beachcruisers huren. Hiermee fietsen we naar Venice Beach. Hier vind ik het echt leuk. Een apart sfeertje. Een mix van flower power, alternatief, new age. Veel rare gasten. Ik kan dr om lachen. Isis vindt het jammer dat je niet stil kunt gaan staan om hier naar te kijken...
We fietsen, nee cruisen naar de beroemde skatebaan, waar waaghalzen hun kunsten vertonen. Verder kijken we nog bij muscle beach, waar krachtpatsers hun kunsten vertonen.
Met de fiets in de hand lopen we een stuk terug langs de kraampjes.
Ook hier zien we weer veel zwervers.

Na 2 uurtjes leveren we de fietsen weer in en gaan lekker op het strand liggen. Nou ik lig op het strand, de 3 wateratten spelen in de hoge golven. Ik waag me er af en toe ook aan. Op de laatste dag verbranden we alle 4  nog goed. 

Eenmaal weer bij het hotel heeft Mila nog niet genoeg water gezien en plonst in het zwembad.
Ik ga nu toch echt de koffers inpakken en inchecken voor de vlucht. Dat laatste lukt niet, dus morgen op de luchthaven de balie maar opzoeken. Morgen kunnen we tot 12.00 gebruik maken van onze kamer. Voordat we naar de luchthaven rijden, willen we kijken hoe dicht we bij DE letters kunnen komen en misschien nog naar het uitkijkpunt Griffith Park.

Na het douchen gaan we eten bij de Panda Express. Een soort MC donalds maar dan met Chinees eten. Prima te doen!

Nog een beetje lummelen op de kamer, voordat we onze laatste nacht in gaan....

Final Stop...

Dag 30, 19 augustus 2017: Los Angeles

We zijn gearriveerd bij ons laatste motelletje. Wederom klein maar fijn met een leuk zwembadje, 10 minuten van de Walk of Fame.

Vanmorgen gingen we ontbijten na een nacht in een heerlijk kingsize bed. Zowel de kids als wij hebben de hele vakantie niet zo lekker geslapen. Het ontbijt was inbegrepen, maar daar verwachten we niet zoveel van. Maar ook dat was top. Eitje, bacon, bagel, zelf wafels maken...mila is dr alleen klaar mee. Die wil een boterham met kaas!!!

Om 9.00 zitten we in de auto en besluiten de stops te doen die we hadden bedacht, maar zonder te zoeken, dus rijden op Tom Tom.

Eerste stop: Solvang.
Een Deens/Zweeds uitziend dorpje, waar helaas nog alles dicht zit. We rijden er doorheen, maar vinden het niet heel bijzonder.

Tweede stop: Santa Barbara.
Een leuk stadje waar Isis de meest geweldige jurk koopt bij Forever 21. Haar nieuwe favoriete winkel.

Onderweg laten we ons leiden door TomTom en dan kom je soms ook op hele mooie plekjes....

 Derde stop: Camarillo Pemium Outlet.
Op weg naar Los Angeles rijden we er bijna langs. Dus we gaan nog 1 keer shoppen. Eigenlijk speciaal voor onze outlet-verslaafde, die dit keer niet slaagt.
Isis koopt nog een trui bij....Forever 21, Mila eindelijk ook Converse,  zilveren!
We nemen een kleine lunch en vervolgen onze weg.

LA is volgens TomTom nog een klein uurtje, maar we rekenen op fille. We hebben wel wat oponthoud, maar dat mag geen naam hebben. Om 15.30 rijden we de parkeerplaats op van motel Hollywood City Inn.
Nog voor we met de ogen kunnen knipperen, liggen de kids in het zwembad. Jacco en ik gaan ook even. 

Rond de klok van 17.00, kleden we om en gaan we op weg naar onze eerste toerist TO DO: Walk of Fame.
LA is mega groot en aangezien we hier maar 1,5 dag hebben, beperken we ons tot Hollywood, Santa Monica en Venice Beach. Die laatste 2 morgen, incl strand!

De Walk of Fame zelf is echt wel vergane glorie, maar je loopt toch op een plek die je kent van film en tv. We hebben de sterren gekeken, de handen in beton, de plek van de Oscar uitreiking en al in de verte DE letters gezien. We sluiten de avond af met een burger van Shack Shack en die zijn echt lekker.

Morgen willen we een dagje naar de kust. Eerst fietsen van Santa Monica naar Venice Beach en de rest van de dag lummelen op het strand. Op de terugweg eens kijken of we dichter bij de letters kunnen komen.....

Ocean Vieuw...

Dag 29, 18 augustus 2017: Santa Maria

Waar de dag van gisteren met veel pech begon voor Mila, lag dat vandaag anders. Zoals gezegd was er een autobeurs gaande in Monterey. Veel Ferrari's en nog meer van dat scheurmonster spul. Nou blijkt de highway 1 (onze weg voor vandaag) uitermate geschikt om in de ochtend met zo'n scheurmonster over heen te racen.
Onze eerste etappe van vandaag ging van Monterey naar de Bixby Creek Bridge. De ferrari's vlogen ons om de oren. Toen we bij een uitkijk punt stopte en daar 2 scheurmonsters stonden, gingen we natuurlijk vragen of Mila even op de foto mocht. Zie de foto's hieronder...

Op naar de Bixby Bridge.

Ondanks de mist een prachtig stuk om te rijden. Helaas moesten we na de brug omkeren. Een paar mijl verder was de weg afgesloten door de ingestorte brug. Dat betekende 3 uur om over een saaie snelweg. Dit wisten we van te voren, dis de ipads waren vol, en ik deed een dutje, terwijl onze chauffeur het werk deed.

Eerst volgende stop op de Higway 1 Cambria. Hier huisvesten zich kolonies zeeolifanten. Wat een beesten zeg!

Op een Boardwalk zijn we nog een stuk over de oceean gelopen en toen heel in de verte zagen we het toch echt goed. Nog een keer kijken...Ja hoor spuitend water. Dat kon maar 1 ding betekenen: Walvissen!!! We hebben ze een beetje kunnen filmen, voor de foto was het te ver weg, maar we hebben ze gezien!!!!

Als je langs die grote plas rijd, moet er eigenlijk nog 1 ding gebeuren (althans dat vindt Jacco). Zwemmen in de oceaan. Ik had heel wijs mijn badpak in de koffer gelaten. Maar de kids en Jacco kleede zich om en waagden zich in het water.

 Ik moest natuurlijk wel even pootje baden...resultaat..Natte broek...

We toeren verder langs de kust, inmiddels is het alweer vier uur...We stoppen nog voor een ijsje en later nog in San Luis Obisbo voor de beroemde bubble gum alley.

Rond 19.00 komen we aan in ons hotel. Omdat we even geen hamburgers meer kunnen zien, eten we bij de subway een broodje dat vol laten proppen met rauwkost.

Morgen onze laatste verplaatsing. We gaan zo nog even vergaderen of we de snelle weg naar Los Angeles nemen of onze weg via de Higway 1 vervolgen. Hoewel we alles willen zien, begint het reizen z'n tol te eisen en zijn we echt moe. Acht we zien wel!