No Wildlife so far...

Dag 22, 11 augustus 2017: Yosimite

Vandaag wilde we vroeg op pad. Natuurpark Yosimite was best nog ver rijden en we wilden nog een om weggetje maken naar Ghosttown Bodie en Monolake.
Om 8.00 zaten we in de auto. Monolake lag op een half uurtje tijden, maar om de echte grote Tufa's (kalkpilaren) te zien moesten we nog een stuk verder en een kleine trail lopen. We besluiten dit niet te doen.

We rijden verder naar Bodie. Hier vestigden zich een complete stad tijden de goldrush eind 19e eeuw begin 20e. Toen de mijnen uitgeput raakte vertrokken steeds meer mensen. Het was leuk om gezien te hebben. De kids hadden nog wel uren rond kunnen lopen.

We gingen toch echt verder. Tijdens het weekend zijn er in Yosimite niet alleen toeristen, maar ook dagjes mensen. En inderdaad voor de ingang onze eerste fille deze vakantie...
We reden over de tiogapas door het park. 1 van de hoogst gelegen wegen toegankelijk voor auto's in Amerika. Een paar weken geleden was deze pas nog afgesloten door sneeuw. Niet lang nadat we in het park waren, konden we al even spelen met sneeuw. Echt heel raar!

De tiogapas is een mooie weg om te rijden met als hoogte punten: The half dome en The El Captain (die laatste is te zien in het tv programma "reizen met Waes", waar hij de berg beklimt). Deze hebben we al even mogen aanschouwen. Ook werden we getrakteerd op de Bridelveail, een waterval die als een bruidssluier van de berg af dendert. Normaal staan de watervallen an droog in augustus, dus we hadden geluk!

Rond de klok van 15.00 kwamen we bij onze overnachtingsplek. Half Dome village (voorheen curry village, maar dat wist onze Tom Tom niet. Die gaf nog 3 uur rijden aan, maar dat was maar 30 minuten pfieuw).
Onze accommodatie is weer back to basic. Een witte canvas tent, maar echt midden in de natuur. Wel massaal, maar ja. Ik heb mn oordoppen bij, zullen we maar zeggen...

De rest van de middag/ avond de camping verkend, gezwommen en gegeten. Een plan gemaakt voor morgen en een potje yatzee gedaan (Jacco wéér gewonnen).
We gaan vroeg proberen te slapen. Isis checkt nog een laatste keer of we echt alle voorbereidingen hebben getroffen om de beren buiten de deur te houden... 

Anekdote: we proberen snelwegen te voorkomen en rijden dus veel op binnendoor wegen. Dat betekend soms hobbel de bobbel en slingeren. We zijn er achter gekomen dat Mila hier niet zo goed tegen kan. Zelf heeft ze een naam voor deze wegen: WiggelWaggel Weggetjes...

De komende dagen geen Wi-Fi, dus de blogs zullen later komen...