Girlpower...

Dag 15, 4 augustus 2017: Zion

Poeh dat was weer vroeg. 6.00 rammelde de wekker. Toch had iedereen zin om te gaan. Om 6.30 zaten we in de auto. Er was al een gezellige drukte in en rondom Zion.
Om 7.00 stapte we op de shuttle het park in. Je mag er namelijk met de auto niet in.
Bij stop 6 begonnen we aan de trial " Angels Landing " die te boek staat als moeilijk en gevaarlijk. Het eerste stukje ging nog goed, maar al snel kwamen we bij de eerste switchback van de 20 die volgde. Switchback zijn kronkels in een steil pad omhoog. Poeh ging ik dit wel redden......
Bij de 4e switchback besloot ik van wel!
Jacco had al snel tabak van mijn tempo en liep door. Bij het stuk met de kettingen zou hij wachten.....
De meiden bleven bij mij. Voor hen was het zwaar, maar samen kwamen we stap voor stap verder. We rusten wanneer het nodig was, soms na 10 minuten, soms na 10 stappen. Onderweg hadden we leuke ontmoetingen.
De laatste switchbacks waren heel steil. Ik liep bijna met mn neus op de grond om niet achterover te vallen...

Na een kleine 2 uur kwamen we boven aan. We did it!!!!!!

Bovenaan volgt de laatste 500 meter, klimmend langs kettingen stijl omhoog via een smalle richel....

Er was geen spoor van Jacco te bekennen. Hij was toch via de kettingen al omhoog geklommen. (Hij had stiekem denk ik gedacht dat we het niet zouden redden).

Maar goed daar stonden we met zn 3-en bovenaan, maar onderaan het laatste stuk. We besloten te gaan. Zodra ik het niet meer verantwoord vond, zouden we omdraaien. Klimmend langs de kettingen omhoog, kwamen we tot halverwege. Daar had ik een paar handen te kort om de meiden veilig verder te begeleiden. Een klein beetje teleurgesteld, maar zeker trots moesten we omdraaien.
Het uitzicht was fenomenaal.

Na een half uurtje zagen we Jacco naar beneden komen. Hij was inderdaad naar de top geweest. Hij vond dit stuk ook niet geschikt voor kinderen. eigenlijk ook het het eerste stuk niet, maar daar was het te laat voor....

De weg weer naar beneden was gelukkig minder inspannend. Eenmaal beneden was het toch nog een tocht geweest van 10 km.

Na een goede rustpauze besloten we nog een laatste stukje te lopen naar de weeping rock. Een overhangende rots waar water vanaf sijpelt.

Morgen gaan we de Narrows lopen. Door het flashwood seizoen moeten we het weer goed in de gaten houden, maar met de tips van de ranger in het visitorcentrum. moet het goed komen.

Moe maar voldaan verblijven we de rest van de dag bij het zwembad. Het weer zou vanavond weer slecht worden.

 het is nu 20.45, maar het valt allemaal mee. Na een late lunch hebben we bij de Mexicaan wat kleine hapjes besteld. En naast ons motel een lekker ijsje gegeten.

Nu lekker chillen op bed. De oogjes zullen wel snel zwaar worden....